UMUDUGUDU, VERVOLG.

Zoals in een vorig berichtje al vermeld, het land wordt hier behoorlijk hertekend, dat heeft zo zijn gevolgen.
Veel huizen (moeten) worden afgebroken en herbouwd op de aangewezen sites van de dorpen.
Daardoor komen er vaak kleine hoeveelheden goed gedroogd hout op ' de tweedehands bouwmarkt'. Niet dat er zo een echt circuit bestaat zoals je dat bij ons zou kunnen terugvinden, maar af en toe hoor je wel eens wat, en dan kan je proberen om hier en daar wat droog hout bijeen te sprokkelen. Je betaalt er doorgaans wel wat meer voor dan voor 'ordinair' brandhout, maar alle beetjes helpen, en in ons geval zouden ze wel eens een heleboel kunnen helpen.

In november en december komen er namelijk altijd wel een paar uitnodigingen om deel te nemen aan enkele verkoopstentoonstellingen en beurzen die geörganiseerd worden door oa. Lions Club, en andere service clubs, verenigingen, hotels...
Daar komt een massa volk op af, en de laatste twee jaren werd ook duidelijk dat mits een goeie publiciteitscampagne daar ook achteraf nog heel wat respons op kwam.
Zo'n kwart van de jaarlijkse omzet kunnen die expo's betekenen, dus je kan je niet echt permitteren om daar niet te zijn omdat je net nù geen droog hout ter beschikking hebt. Of omdat je geen voldoende extra stock in huis hebt.

We hebben dus al wat verzameld, en met het beetje (nog niet helemaal droge) hout dat er nog was, gaan we proberen, -of liever gezegd zij, deze jongen zal ondertussen al weer lang in het vaderland vertoeven,- om een eindejaarscampagne op te zetten die zou moeten uitmonden in één of twee biscuitovens (de oudere tweekameroven) en tegen eind oktober één grote stook in de grote driekameroven, met twee glazuurkamers en de restwarmte verder voor biscuit en dakpannen in de derde kamer.
We zetten 'tentjes' op om het hout een beetje sneller droog te krijgen, er wordt iets méér gekliefd, alle beetjes helpen.

Er worden lijsten gemaakt met wat er allemaal gedraaid moet worden, afgedraaid en gedecoreerd, welke setjes er dienen gemaakt, of 'pièces uniques', er zal een lap op worden gegeven.
De rekken worden zoveel als mogelijk vrijgemaakt om zoveel mogelijk te kunnen stapelen, lederhard te laten worden wanneer nodig, te graveren en te canneleren, te engoberen en weet ik veel, als het maar mooi wordt, én droog tegen eind september of half oktober.

En al is de wei nog niet echt gevuld, het vooruitzicht op weer een pak leven in de brouwerij (en werk) heeft al weer voor wat extra drive gezorgd...