ISIGARI DESERI, OF HET VERSCHIL TUSSEN VENTEN EN VROUWEN.

Het was de vorige keer in 2009 een soort gewoonte geworden, - en ik ben onmiddellijk bereid om grif toe te geven dat het géén goeie gewoonte was-, om de rokers hier 's morgens, 's middags, in de namiddag en 's avonds te tracteren op een sigaretje. Ik rookte toen zelf ook nog als een overjaarse schoorsteen, iets waarmee ik nu zo een anderhalf jaar geleden mee was gestopt.
Ik stop het niet weg, het was iets waar ik erg veel schrik voor had toen ik hier terugkwam: herbeginnen met roken...
De avonden zijn immers lang, ik heb hier geen TV of radio, er loopt hier nog behoorlijk wat rokend volk rond, excuses zijn snel gevonden niewaar, en de verleiding ligt vaak in kleine hoekjes.

Om iedereen maar ineens gerust te stellen: ik heb nog steeds niet gerookt hier, en het zal die laatste dagen dus ook wel lukken. Maar de rokers hier, ze vonden het zó gezellig om op die verschillende momentjes er samen eentje te kunnen paffen en ondertussen wat flauwekul te verkopen, dat ik het niet kon laten om hen hun sigaretjes te gunnen.
Alleen heb ik er wel voor gezorgd dat iemand anders voor de verdeling en de bevoorrading zorgt. Dàt had je niet van mij kunnen verwachten.

Deze namiddag zaten ze hier met z'n vieren hun 'deseri' (dessertje) te paffen toen één van de vrouwen, die hier af en toe langs komt om een jerrycan water, vroeg of zij dan geen recht had op een frisdrankje...


Ze werd een beetje weggelachen door de struise macho's, maar had in het kader van de gelijkstelling van de seksen, én de gelijkberechtiging van rokers en niet- rokers natuurlijk wel een punt...
En omdat ik die stoere binken wel eens op hun nummer wilde zetten gaf ik haar het geld voor een frisdrank, waarna ze tevreden lachend verdween.

Tien minuten later stond ze daar terug, met vier grote aardappelen en vijf snoepjes kauwgom.

'Voor de kinderen', zei ze.
Dààr had niemand van de kerels een antwoord op.
Ook ik niet.