PILCHARDS, LARIAM, NACHTMERRIES, EN MINICOM .

De titel slaat op het eerste gezicht nergens op, toch zijn er wel degelijk een aantal verbanden.

Iedereen die voor werk of vakantie naar Afrika reist, of meer algemeen, naar gebieden waar malaria voorkomt dient de nodige medicatie te nemen.
Ik ga hier geen uitgebreide medische infosessie neerpennen, laat het er ons bij houden dat er klassiek een drietal soorten pillen zijn die je kan nemen: Doxycycline, Malarone en Lariam.
Van Doxycycline kan je schimmels krijgen: in de mond én genitaal. Daar heb ik geen zin in.
Malarone schijnt de minste bijwerkingen te hebben, behalve dan in je portemonnee. Het is (naar mijn normen althans) behoorlijk duur en je dient het alle dagen in te nemen.
Lariam hoef je maar één keer per week in te nemen, maar je kan wel last krijgen van een paar vervelende bijwerkingen. Ze variëren een beetje van duizeligheid tot hartkloppingen, slapeloosheid en nachtmerries, gejaagdheid, onverklaarbare angsten...De één heeft er wat meer last van dan de ander.
Bij mij liggen ze doorgaans nogal zwaar op de maag, de eerste dag heb ik wat last van hartkloppingen bij inspanningen, een beetje 'down-gevoel', maar vooral de nachtmerries zijn hinderlijk . Na één nachtje gaan ze meestal over, en ook de andere bijverschijnselen verdwijnen snel.
Ik neem mijn wekelijkse pil op woensdagmorgen, krijg tegen de middag last van mijn maag, en deze keer heb ik de ganse woensdagnacht in de heuvels rondgedwaald, achterna gezeten door zwarte meneren, zeulend met keramiekpotten die ik naar de hoofdstad moest brengen. Ik kwam steeds terug op hetzelfde plekje....doodmoe word je daarvan.

Het ochtendgloren lijkt op zulke momenten een opluchting, maar als op de ontbijttafel, 's ochtends om zeven uur, een kom met pilchards in tomatensaus je ligt aan te grijnzen dan weet je dat de nachtmerrie nog niet helemaal verdwenen is.

Donderdagochtend dus. Het is nog koud bovendien, bewolkt,- pisweer zeggen ze bij ons-, en al heeft dat waarschijnlijk niks met Lariam te maken, ik word er ook niet vrolijker van.
Ik heb deze morgen op de pottenbakkerij een afspraak met mensen van Minicom (Ministère de Commerce) , iets over microprojecten en 'formations de céramiques'. Ze dagen niet op in de voormiddag, maar wanneer ik na het middageten probeer om met een hazeslaapje de opgelopen nachtelijke achterstand even in te halen, staan ze natuurlijk aan de deur.

Een typische bureaucraat, vergezeld van een hulpje dat het schrijfwerk mag doen.
Ze willen dat ik in september en misschien ook nog oktober workshops kom geven in Kigali aan mensen van de drie 'grote' pottenbakkerijen.
Ik vertel dat ik eind augustus terugvlieg, maar dat ik misschien wel een paar leuke ideetjes heb, indien ze hun centen tóch op een goeie manier willen besteden, maar de bureaucraat heeft daar weinig oren naar, er staat immers niks in dat verband in zijn ruim bemeten agenda genoteerd.
Hij begint ostentatief op zijn horloge te kijken, het 'schrijvertje' heeft het opgemerkt, ze stappen op.
Ik geef hen het mailadres en telefoonnummer door van het Duitse meisje dat bij Coporwa werkt, misschien heeft zij wel zin om zoiets te doen, ze is hier in elk geval tot eind september.
Niks meer te hazeslapen dus, ik ga nog een beetje' echt werk' gaan doen op de pottenbakkerij.

Donderdagnacht héééérlijk geslapen, vrijdagmorgen wakker met het zonnetje, de Afrikaanse koekoek roept, de witte roept terug, de Afrikaanse komt aarzelend dichterbij, tot jolijt van de bewakers hier aan de poort van het centrum houden we een vinnige conversatie. De Afrikaanse wint.
Dit wordt een prachtig dagje.