OP STAP MET TWEE AMERICAN SISTERS...

Neen, géén nonnetjes, wel degelijk twee Amerikaanse grieten stonden hier rond halfnegen aan de ingang van de pottenbakkerij, vergezeld van een chauffeur en een 4x4 die er al enkele jaartjes had opzitten.
Ze kwamen uit Kigali en wilden graag een rondleiding met de nodige uitleg, en omdat een van de twee ook al een cursusje 'clay' had gevolgd in het thuisland hoefde ik ook niet alles met handen en voeten uit te leggen.
Na een kwartiertje wilden ze wel het winkeltje bezoeken, inkoopjes doen, en dan verder doorrijden, richting Nyanza en Butare.

Dàt waren nu net de twee plaatsen die ook al ergens op een van mijn lijstjes stonden, en omdat er niet echt andere dingen al waren vastgelegd, vond ik het 'gratis-taxi-idee' dat al snel bij me opkwam wel een haalbare kaart. Nog veel beter werd het toen ook bleek dat ze in Nyanza de heropgebouwde 'paleishutten' van de Tutsi-koningen uit de tijd van de koloniën wilden bezoeken én nadien het Nationaal Rwandese Museum in Butare, gift van onze geliefde vorst, Bobo I, aan de Rwandezen.

Laat dat museum nu nèt gebouwd zijn door een (in die tijd) nog piepjonge architect, Lode Van Pee, die daarenboven ook nog de heropbouw en restauratie had gedaan van de paleizen in Nyanza, én de architect is van het gloednieuwe Musée de l' environnement dat in Kibuye aan het Kivumeer wordt gebouwd. Hij is gepassionneerd door Rwandese kunst, organiseert regelmatig culturele evenementen en publiceert daarenboven allerlei goed gedocumenteerde en mooi uitgegeven boeken en documentatie over Rwanda en de aspecten van zijn cultuur.
Ik had het geluk de man ergens in april, mei te mogen ontmoeten, wist dat hij nu in augustus voor een tweetal weken in Rwanda zou zijn, dat hij een bureel heeft in het Musée Nationale, u snapt het al, meer redenen hoefde ik echt niet te bedenken om het nog vrije plaatsje binnen te proberen rijven.
Snel mijn rugzakje pakken, wat paperassen en foldertjes meenemen, wegwezen.
Op naar Nyanza dus, een beetje cultuur gaan opdoen.

De rest van het verhaal vertelt vooral hoe zoiets dik kan tegenvallen...
Nyanza: de paleizen van de mwami (Tutsi koningen): er werden tickets gekocht, en een bevallige dame maakte zich klaar om de nodige uitleg te geven, maar de zusjes hadden blijkbaar geen tijd op overschot, en waren de eerste hut al binnengedrongen om een kijkje te nemen. Ik kwam, samen met de gids een eindje achter, en zag haar gezicht betrekken: 'on ne peut pas faire çà, on n' entre pas avec les souliers... c' est la hutte royale...'. Maar goed, je kan niet alles weten op voorhand, en na een paar voorzichtige, in behoorlijk vlot Engels uitgesproken opmerkingen over de gangbare etiquette aan het koninklijke hof zou je je toch kunnen voorstellen dat enige terughoudendheid verder aan de dag zou worden gelegd.

Helaas.
Er werd gefilmd waar niet mocht, nauwelijks gewacht op de nochtans boeiende uitleg, er werd door een van de zussen enkel buitensporig veel interesse betoond toen we bij de kraal kwamen waar de 'koninklijke veestapel' stond. Het was een beetje gênant om zien hoe ze probeerde om toch maar bij een kalfje te komen en te poseren voor een (ook al niet toegelaten) foto.
Ik begon al een beetje spijt te krijgen van mijn (overhaaste) keuze.
Gelukkig is Nyanza hier vlakbij, ik zal hier nog wel eens in de buurt komen voor een uitgebreid bezoek, in m'n dooie eentje...



Verder naar Butare dan maar en het Nationaal Museum.
Toen ik het tempo zag waarmee de dames er weer vandoor gingen besloot ik ze maar te laten gaan. Ik was tenslotte op mijn bestemming gekomen, en had verder niet veel zin om het Nyanza-gedoe nog eens over te moeten doen...

Hoe ze er in slaagden om de geschiedenis, cultuur, gebruiken, kleding, tradities en weet ik veel , van een land te doorploegen in welgeteld twintig minuten tijd weet ik nog steeds niet, maar toen ze kwamen zeggen dat ze 'klaar waren', vond ik het toch het ideale ogenblik om verder elk zijn gangetje te gaan.
Ze moesten namelijk nog eten, een tingieterij bezoeken, het Nyangwe-woud doorkruisen, waarschijnlijk niet te voet, en dan weer helemaal terug naar Kigali, ze hadden de auto maar gehuurd voor één dagje... Hoe bezoek ik het zuiden van Rwanda in één dag.

Wegwezen dames, toch bedankt voor de lift, deze jongen gaat wel in zijn eentje verder. Het museum telt een aantal mooie collecties, duidelijke beschrijvingen in Kyniarwanda, Frans en Engels, wie dat wenst kan er rustig enkele uren ronddwalen.

Ik had het geluk om later nog een heel kort babbeltje te hebben met Lode Van Pee, kan misschien volgende week nog een afspraakje versieren om terug te gaan met Jean Bosco,
maakte verder nog een wandelingetje door het gezellige Butare en keerde daarna met het openbaar vervoer terug.

Op de bus nog wat kletsen met een paar nieuwsgierige echte nonnetjes, en net voor donker weer terug...
Om elk misverstand tenslotte te vermijden, de fotos in dit artikeltje heb ik weggeplukt van op het internet, ik weet niet of dàt wel mocht.