LES POTIERS OP DE RWANDESE TEEVEE ??

Allereerst maar aankondigen dat we weer goed zijn gearriveerd 'sur la colline'.
Gisterenavond aangekomen in Kigali, niet echt veel tijd om uit te slapen, er was al een eerste contact gepland met iemand van COPORWA, de coopérative des potiers du Rwanda, een verkennend gesprekje, voorlopig zonder Jean Bosco, want die zat nog in Nairobi bij professor Zonnebloem (zie vorig artikeltje).

Over die contacten en gesprekjes volgt er later nog wel wat info.

Om te beginnen een autoritje van Kigali naar Gatagara, in een stralend weertje, behoorlijk warm zelfs vandaag, het is nog een beetje wennen na de prachtige Belgische julimaand.
We komen aan een beetje na de middag, het hek van de pottenbakkerij is dicht, wellicht is iedereen naar huis om te eten, ik installeer me, heb deze keer zelfs internet op mijn kamer, ruim bemeten deze keer.

Na een paar eerste berichtjes naar het thuisfront zie ik dat het hek is geopend, het weerzien is méér dan alleen maar leuk. Een stelletje blije kinderen zijn het en ik mag ineens een ingangsexamen kinyarwandees afleggen, ze overlopen het ganse vocabularium dat ze hebben pogen aan te leren twee jaar terug.

Rond vijf uur komt er een telefoontje binnen om het bezoek aan te kondigen van een tv ploeg van 'Minicom', het Ministère de la Commerce, die als uitlopertje van de behaalde gouden medaille, (ook al uit het vorige artikeltje) een intervieuw kwamen afnemen en wat beelden kwamen schieten voor de zondagse documentaire reeksen die hier al jaar en dag allerlei bedrijfjes, initiatieven en coöperatieven in de schijnwerpers zetten.

Jean-Pierre, de broer van Jean Bosco, mag bij diens afwezigheid de honneurs waarnemen, en doet dat met volle overtuiging, als er niet wordt geknipt in het materiaal vult hij in z'n eentje een volle uitzending.

En omdat de muzungu, de bleekscheet, er net ook bij is, mag ik ook nog een woordje 'placeren' in m'n allerbeste Frans weliswaar, mijn ingangsexamen kinyarwandees was nu ook weer niet van die aard om het gros van de Rwandese televisiekijkers mee te verblijden, laat staan aan het scherm gekluisterd te houden.

Maar omdat de brave intervieuwer ook graag wilde weten wat het doel was van dit tweede werkbezoek, bedacht ik ineens dat het misschien wel leuk was om een klein stokje in een of ander hoenderhok te gooien, en te vertellen dat er naast het verbeteren van de commercialisatie ook veel aandacht zou geschonken worden aan het uitbouwen van een netwerk om alles wat met keramiek heeft te maken, - zowel de traditionele, als de meer 'moderne' versie- op een hoger en beter gewaardeerd cultureel niveau te krijgen.

Wat er ook automatisch zou voor zorgen dat ook de pottenbakkers een beetje hoger op de sociale ladder zouden kunnen mee klimmen...


Als parallelle vergelijking gebruikte ik maar ineens het voorbeeld van de gevlochten mandjes, hèt Rwandese culturele exportproduct voor de toeristen bij uitstek, dat, door de persoonlijke steun van de vrouw van de president, er voor zorgde dat een massa vrouwen ineens een bron van inkomen kon creëren waarvan ze vroeger niet eens konden dromen.


Als ze het géén goed voorbeeld vinden dan kunnen ze altijd wel wat knipwerk verrichten, in het andere geval kan het misschien een hint zijn voor een extra ruggesteuntje?
Een mens moet érgens beginnen, niet??