BERICHTJE VOOR CURSISTEN PORSELEIN

Cursisten 'porselein draaien' kunnen via bijgaande link het document terugvinden waar wat meer uitleg wordt verstrekt over programma, opdrachten en proeven...
Cursisten 'porselein voor keramisten (handopbouw) moeten nog even geduld oefenen, er is iets loos met het 'uploadprogrammaatje' dat ik gebruik, maar het komt wel in orde.

OPGRAVINGEN.

Ik veronderstel dat eenieder er wel eens heimelijk een heel klein beetje van droomt (of op zijn minst van gedroomd heeft, mag ik hopen) om eens deel uit te maken van een of ander team archeologen, en hier of daar verborgen schatten te kunnen opgraven.
Niet dat dat onmiddellijk zou moeten leiden tot allerlei 'Indiana Jones-toestanden',- de jaren beginnen te tellen niewaar-, ikzelf ben al altijd ongelooflijk gefascineerd geweest door de restanten van allerlei vergane culturen, de zeggingskracht en technische hoogstanden, gecombineerd met een ongelooflijk beeldend vermogen.
Op mijn eigen archeologische site heb ik tot dusver nog nooit iets noemenswaardigs teruggevonden, al moet ik zeggen dat ik bij allerlei graaf- en delfactiviteiten, bijna steeds het ongelooflijke genoegen kan smaken te stoten op allerlei net onder het oppervlak verborgen en netjes aan het oog onttrokken verzamelplaatsen van allerlei 'gesteentes'.

Ik kan dan wel af en toe 'geromantiseerde' artikeltjes schrijven over 'korsten' en de gulheid van Moeder Aarde, vandaag kon ik nog eens met plezier vaststellen dat in mijn eigen stukje 'terra Mater' de overvloed voornamelijk bestond uit stukken baksteen, kapotte dakpannen, vakkundig aangstampt, restanten van oude vloertegels en hier en daar wat concentraties aan ijzeroxide, voornamelijk aangeleverd door enkele verroeste buizen waaraan je je een ongeluk kan trekken, bij het spitwerk weet je soms het begin van die ondingen, helaas zelden het einde.
Maar het was voor een keertje droog weer vandaag, er diende dus gegraven, gelukkig niet al te diep, en een haag diende geplant.

Morgen nog enkele metertjes, en ik heb al een doos klaargezet met wat misbaksels en afgekeurde glazuur-testpotjes om ergens in die laatste sleuf wat 'echte potjes' in te graven.
Pleziertje voor wie ooit weer de behoefte voelt m'n beukenhaagje te ontwortelen?

Aan de kwaliteit van de in te graven selectie te zien verwacht ik in elk geval niet onmiddellijk veel foto's of artistiek belangwekkende artikeltjes of publicaties, maar het geluid van een spade op een goedverborgen 'stenen ding' schept toch steeds een héél klein beetje hoop...

AFSLUITBAAR.

Dekselpotten of dekselse potten?
Op elk potje past een deksel?
Sommigen vinden het een plezante bezigheid om potten te draaien waar deksels (soms) op passen.
Anderen hebben er een bloedhekel aan om met meetlatjes, maatpassers enz. te werk te gaan om die verdomde flenzen, lipjes van overliggende, inliggende, opliggende ondingen met verzonken, gedraaide en geassembleerde of allerlei andere knopjes of handgreepjes netjes in elkaar te laten passen, zodat het eindresultaat er niet onmiddellijk uitziet als een paus met een veel te groot kalotje of Sinterklaas met een zelfgebreide wollen muts.

Ik geloof dus niet echt in de stelling van 'op elk potje...'
Al vind ik het wel heel erg boeiend om op zoek te gaan naar vormen die 'vragen' om een hoofddeksel, en dan liefst eentje dat past bij de rest van de outfit.

Misschien ligt de moeilijkheid er vaak in dat deksels vaak ondersteboven worden gedraaid waardoor het niet altijd evident is om in te schatten of vorm van pot en deksel harmoniëren.
Het kan dus aangewezen zijn om bij verschillende vormen altijd een aantal 'reservedekseltjes' te draaien zodat je hoedjes kan wisselen indien nodig.

Een leuke oefening is dan bijvoorbeeld om een serie verschillende potten te maken met dezelfde opening en een serie dekseltjes in verschillende stijlen, hoogtes en vormen om daarna eens kritisch onder de loupe te nemen hoe sterk de 'zeggingskracht' van het ensemble kan wijzigen.

En wat het technisch gedeelte betreft: ééntje is geentje, en serietjes draaien is nog steeds een goeie oefening.




Tenslotte hebben dekselpotten nog een extraatje: ze hebben iets intiems, bepalen ook effectief ruimte en het begrip inhoud van de pot. En bovenal, of ze nu leeg zijn dan wel volgepropt met de meest buitenissige nonsens, het verandert niets aan het oorspronkelijke uiterlijke beeld.
Het innerlijke wordt mooi afgeschermd door een min of meer passend dekseltje..

Ik heb me in elk geval goed geamuseerd vorige week...

KLEURDOZEN EN VERFPOTJES.

Het is altijd een hele klus om beginnende cursisten pottenbakkers of keramisten in te wijden in de magische tover-hocus-pocus-kleurdoos van engobes, sinterengobes, ingekleurde glazuren, kleurfrittes, oxides en pigmenten.

Het is immers helemaal niet evident om in de eerste plaats het 'normale' denkpatroon dat we kennen in verband met kleuren via de klassieke verfjes en kleurpotloodjes naast je neer te leggen en te gaan denken in termen van 'percentjes', receptjes, testjes, baktemperaturen, invloed van de gebruikte glazuren, stookmethodes...

Nee meneer, we hebben er geen potloodslijper voor nodig, het punthoofd krijgen we zó ook wel.

"Ik hou niet zo van blauw, met welke oxide maak je oranje? Rood? Geel? Grasgroen?"
"Zeg, je zei verleden week dat dat 'verfje' met cobalt-dinges felblauw zou worden, ik zie met moeite een lelijk bleek babyblauw nu het na de biscuitbrand uit de oven komt?"
"Als ik dat rooie spul meng met dat blauwe, krijg ik dan mooi paars?"

Afwegen van 'poeierkes',-moet dat nu echt zo nauwkeurig?- water toevoegen, wachten, roeren, zeven, noteren van samenstellingen op de potten, noteren van de samenstellingen in een boekje, noteren van codes op teststukjes...het is en blijft een heel gedoe, die eerste keer.
Dan moet er ook nog worden gedecoreerd.
Gedroogd.
Gebakken.
Geglazuurd.
Nóg eens gebakken.

Als beginnend pottenbakker-in-spé wordt er heel wat van je gevraagd; niet alleen moet je die massa modder op je draaischijf in bedwang leren krijgen, als dat eenmaal min of meer is gelukt dien je ook nog eens een paar weken geduld te hebben om alle verdere stappen uit te voeren en te wachten.... Geduldig wachten....
Dat lukt doorgaans nog het best van al.

Het heeft wat voeten in de aarde eer je een koffietje kan drinken uit je eerste zelfgemaakte bekertje.
Via deze link kan je een reeks engobe-testreceptjes terugvinden. Ik plaats ze gewoontegetrouw ook nog eens bij 'Links', De Afhaalpotjee.

EENTJE UIT DE RESERVE.

Omdat ik deze week niet echt veel tijd had om veel kreatief schrijfwerk te verrichten, (ik hoop binnenkort ook te kunnen verduidelijken waarom), nog eens tijd voor een filmpjeuh.
Lang geleden al, en een beetje aansluitend bij het vorige artikel. Let ook op de uitermate geïnspireerde manier waarop de kerel aan de draaischijf zijn zoveelste lading 'bustoeristen' ziet passeren.
Hoeveel jaren zouden hem nog scheiden van de pensioengerechtigde leeftijd?
Ik probeer me voor te stellen hoe hij thuis laat zien hoe flink hij zijn bordje heeft leeg gegeten.